ตอนมิวเข้ามาแรกๆ หน้ามิวนี่งงเป็นไก่ตาแตกเลยครับ รู้ตัวเองเลยว่าเราค่อนข้างด้อยเลย ครูรักยังเคยบอกเลยว่าแรกๆ เห็นมิวแล้วหนักใจ (อย่าว่าแต่ครูเค้าเลยครับ....ถ้าผมเป็นครู ผมเห็นเด็กที่เป็นแบบผม แรกๆ ก็คงคิดว่าเหนื่อยแน่ จะทำไงดี) แต่ตอนนี้ ความคิดมันเปลี่ยนไปเยอะเลยครับ คลาสแอคติ้ง ที่มีการแสดงทีละคนเรียงไปเรื่อยๆ พูดตรงๆ มิวไม่เคยอยากให้ถึงตาตัวเองเลยอ่ะครับ มิวหวั่นๆ กลัวๆ ยังไงก็ไม่รู้

สักวัน - MUSIC

ยังจำคำรำพัน เธอบอกฉันรักเราสอง หัวใจมั่นไว้ใฝ่ปอง เคียงครองคู่กัน แต่ไยเธอลืมรักร้าวเศร้าพลัน ก่อนเธอเคยให้สัญญา เธอลืมเลือนเฉือนจิตใจ

อยากจะลืมเธอไม่อาจเผลอใจ ใฝ่ถึง รักเอยเคยฝันเคยซึ้งไยจึงเปลี่ยนไป นี่เธอคงลืมรักฉันหมดใจ นานเนิ่นนานแค่ไหนใจยังพร่ำเพ้อ

เจ็บใจจำระกำชอกช้ำดวงใจ ไฉนใจมันเสนอ เธอยังคงไม่เคยพบความผิดหวัง ดังเธอเคยทำไว้

สักวันหนึ่งเธอนั้นคงรู้สึก ว่าคนที่ช้ำหัวใจ เจ็บจนหมองไหม้สุดทน สักวันหนึ่งเธอนั้นคงร้องไห้ หมดสิ้นคนเห็นใจหมองหม่น

อยากจะลืมเธอไม่อาจเผลอใจ ใฝ่ถึง รักเอยเคยฝันเคยซึ้งไยจึงเปลี่ยนไป นี่เธอคงลืมรักฉันหมดใจ นานเนิ่นนานแค่ไหนใจยังพร่ำเพ้อ

เจ็บใจจำระกำชอกช้ำดวงใจ ไฉนใจมันเสนอ เธอยังคงไม่เคยพบความผิดหวัง ดังเธอเคยทำไว้

สักวันหนึ่งเธอนั้นคงรู้สึก ว่าคนที่ช้ำหัวใจ เจ็บจนหมองไหม้สุดทน สักวันหนึ่งเธอนั้นคงร้องไห้ หมดสิ้นคนเห็นใจหมองหม่น

ยามเราตรมเดียวดาย หมดสายใย ไร้รักเคียงคู่กาย เธอยังคงระเริงลุ่มหลงชาย ฉันนั้นอาจชอกช้ำ แต่ฉันขอจำฝังใจ วันใดเธอขื่นขม เมื่อรักจากไปไม่อาจลืม วันใดเธอขื่นขม เมื่อรักจากไปไม่อาจลืม